سپاسگزار و بخشنده است همان كسى كه با فضل خود ما را در سراى جاويدان جاى داد كه نه در آن رنجى به ما مىرسد و نه سستى و درماندگى » . « 1 » سرانجام در سومين بخش از آثار اين رياضت الهى مىفرمايد : « گامهاى او همراه با آرامش بدنش در جايگاه امن و راحت ثابت مىگردد » ؛ ( و ثبتت رجلاه بطمأنيّنة بدنه في قرار الأمن و الرّاحة ) . گويا اين همان است كه قرآن مىفرمايد : « يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً فَادْخُلِي فِي عِبادِي وَ ادْخُلِي جَنَّتِي » « 2 » آرى ! انسان در مسير قرب الى اللّه هرزمان در معرض وسوسه‌هاى شياطين جنّ و انس است و ترس از گمراهى وجود او را مىلرزاند تا به جايى برسد كه ابرهاى تيره و تار وساوس نفسانى و شيطانى از آسمان روح او كنار رود و برق معرفة اللّه تمام وجودش را روشن سازد و آرامش جاودانى به او دست دهد و مفتخر به خطاب « فَادْخُلِي فِي عِبادِي وَ ادْخُلِي جَنَّتِي » شود . امام عليه السّلام در پايان اين سخن‌بار ديگر براين حقيقت تأكيد مىكند كه : « اينها همه براى آن است كه عقلش را ( در راه حق ) به كار گرفته و پروردگار خويش را راضى ساخته است » ؛ ( بما استعمل قلبه ، و أرضى ربّه ) . آرى ! اين همان است كه در آيات بالا بدان اشاره شد : « « ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً » ؛ به سوى پروردگارت بازگرد كه هم تو از او خشنود خواهى بود و هم او از تو خشنود است » . نكته مقامات سير و سلوك تعبير سير و سلوك كه در تعبيرات اهل عرفان اسلامى در عصر ما و اعصار

--> ( 1 ) . فاطر ، آيهء 34 و 35 . ( 2 ) . فجر ، آيات 27 - 30 .